Eén van de leukste dingen om te doen op school is voor mij het begeleiden van stagiaires. Ik vind het mooi om te zien hoe studenten zich in deze fase van hun studie ontpoppen tot echte communicatieprofessionals die klaar zijn voor ‘het echte werk’.

Zo kreeg ik op een gegeven moment weer verse studenten aangeleverd om te begeleiden voor het komende half jaar. Amper een dag nadat ik als begeleider aan een student was gekoppeld, kreeg ik een lange mail. Het was een heel epistel over wat ik allemaal al niet ‘fout had gedaan, wat ik had ‘moeten’ doen en wat ik vooral ook nog niét had gedaan. Dat vond ik best knap van mezelf. Ik had de student in kwestie namelijk nog helemaal niet gezien of gesproken en moest in het systeem het gezicht erbij zoeken. Maar ik ging wel bij mezelf na of ik in dit vroege stadium bepaalde dingen anders of beter had kunnen doen.

In ons eerste gesprek hebben we besproken wat we van elkaar verwachtten. Vervolgens heb ik op allerlei manieren erg mijn best gedaan om hem te ondersteunen. Extra uitleg over het opstellen van goede leerdoelen, meerdere keren feedback gegeven op zijn stageverslagen, enzovoort. Ik bleef gedurende de hele stageperiode echter dingen op mijn bordje krijgen die daar niet thuis hoorden. Ik had al een paar keer op een vriendelijke manier duidelijk proberen te maken dat hij uiteindelijk toch echt zelf verantwoordelijk is voor het slagen van zijn stageperiode.

Docenten helpen anderen graag. Dat is vaak de reden dat we voor het vak hebben gekozen. We doen erg ons best studenten te begeleiden bij het verder ontwikkelen van hun vaardigheden en ze allerlei kennis bij te brengen. Maar voor je het weet, ben je alleen maar met je studenten bezig. Voor hen is dat fijn. Maar we moeten oppassen dat we door onze behoefte de ander te willen helpen, de ander niet te afhankelijk maken.

Het is dus zaak om de dingen terug te geven aan degene waar het thuis hoort. Om je bordje schoon te houden. Of eigenlijk: dat je ervoor zorgt dat alleen je eigen ‘shit’op je bordje ligt en niet dat van de ander. Het gevaar is namelijk dat we ons verantwoordelijk gaan voelen als het mis gaat bij de ander. Bovendien kost het teveel energie om ons alleen maar met andermans zaken te bemoeien. Stop dus met energie te steken in mensen die zelf geen actie ondernemen. Iedereen heeft zelf de verantwoordelijkheid om zijn of haar problemen op te lossen. Vraag aan je student hoe hij het zélf denkt aan te pakken. Op deze manier neem je ook zelf de verantwoordelijkheid van je leven terug. Want als je steeds naar de ander kijkt, hoef je geen zorg te dragen voor je eigen leven. Het is jouw verantwoordelijkheid om de verantwoordelijkheid bij de ander te laten.

Met de student en mij is het helaas niet goed afgelopen. De opmerking dat hij zelf het heft in handen moet nemen en mij niet overal de schuld van kan geven, viel niet helemaal in goede aarde. Een aantal dagen later zat hij met zijn juridisch adviseur om tafel met mijn manager. Maar ik had in elk geval wel mijn bordje schoon geveegd.

Download het e-book

Bekijk hoe je in 9 stappen van stress naar meer balans kunt komen.

Je hebt je met succes ingeschreven!