‘Mevrouw, ik mis de échte verbinding met elkaar zo!’
Een tijdje terug, toen het nog was toegestaan om een paar uurtjes per week op school les te geven aan onze studenten, zat ik met een groep keurig netjes op afstand in een lokaal. De mondkapjes mochten af en de les begon. Ik merkte echter dat het niet lekker liep. De studenten waren er met hun aandacht niet bij, het was onrustig, er hing van alles in de lucht. Ik besloot dan ook om eerst die lucht maar eens op te laten klaren en vroeg hen wat er allemaal speelde bij ze. Al snel kwamen studenten met allerlei zaken als ‘Alles is zo onduidelijk via Teams, ik weet niet meer naar welk kanaal ik moet en welke berichten ik allemaal moet lezen’ en ‘Ik ben gestrest, omdat ik constant het gevoel heb dat ik wat moet’. Er kwamen steeds meer dingen naar boven, ze praatten allemaal door elkaar heen en het werd steeds heftiger. Ik besloot ze even te laten gaan, zodat ze al hun frustraties eruit konden gooien. Maar tegelijkertijd overviel het me ook en voelde het alsof ik een tsunami aan emoties over me heen kreeg. Ik was zoekende naar de kern in dit hele verhaal, totdat één van de studenten zei: ‘Mevrouw, ik mis de échte verbinding met elkaar zo!’. Toen moest ik wel even slikken, want dat is wat ik zelf ook het meeste mis op het moment. En dat is denk ik ook uiteindelijk waar het allemaal om draait. Connectie hebben met elkaar, je onderdeel voelen van een groep.

Juist nu is connectie met elkaar zo belangrijk, maar tegelijkertijd heel lastig
Het online onderwijs schept afstand. Er staat letterlijk een scherm tussen ons in wat bovendien veel ruis oplevert met al die achtergrondgeluiden en uitval van de wifi. Daarbij worden de online momenten op een of andere manier vooral praktisch en efficiënt ingestoken en gaan gelijk over inhoud in plaats van even bijkletsen, want over een half uur staat de volgende Teams meeting alweer op de planning. Als docent hebben we tevens meer tijd nodig voor administratie, aangezien het digitaal nakijken langer duurt, er documenten moeten worden geupload wat tijd kost, enzovoort. We zijn de hele dag enorm druk en vliegen van de ene naar de andere afspraak, terwijl we continu alleen maar op onze krent zitten. Wat weer niet bevorderlijk is voor onze fysieke gesteldheid, waardoor vervolgens ontevredenheid over ons zelf ontstaat. Onze conditie holt achteruit en we zien steeds meer putten in onze benen ontstaan. Onzekerheid en negatieve gedachten over ons zelf dienen zich aan en als we niet uit kijken, gaat het van kwaad naar erger.

Door al deze zaken raken we steeds verder van elkaar verwijderd. We nemen amper de tijd om te vragen hoe het nu écht gaat met de ander. Ook thuis is er wellicht minder echte aandacht voor elkaar door de hectiek van het huishouden draaiende houden als ook de kinderen en je partner veel thuis zijn. Kortom: we raken het contact met elkaar kwijt. De diepere verbinding die we met elkaar voelen als we weten wat de ander bezig houdt, wat hij of zij meemaakt, zowel op het werk als privé. Dat die ene collega het lastig heeft omdat haar partner ernstig ziek is. Of dat een andere collega blij is omdat ze net een puppy uit het asiel heeft opgehaald of super creatieve traktaties voor haar jongste dochtertje heeft gefröbeld. Al die kleine en grote, leuke en minder leuke verhalen gaan nu grotendeels aan ons voorbij. Ik herkende me dus zeker in de uitspraak van mijn student. En het mooie was, dat toen iedereen z’n gal had gespuwd en alle frustraties eruit had gegooid, er gelijk weer veel meer connectie met elkaar ontstond. Door herkenning bij elkaar, het besef dat je niet de enige bent die het allemaal zo ervaart. Iets wat je niet door hebt als je de hele dag in je eentje thuis in een kamertje zit te studeren of werken.

Hartsverbinding
Op zo’n moment kun je elkaar weer ‘voelen’. Je daalt af van je hoofd naar je hart. Van al die drukte en bezorgdheid om allerlei praktische zaken naar gevoelens en emoties die je met elkaar deelt. En dat is waar het om gaat. Deze periode heeft me er des te meer bewust van gemaakt hoe belangrijk het is om betekenisvolle relaties te hebben. En dat dat begint bij jezelf en de relatie die je met jezelf hebt. Dat klinkt heel cliché, ik weet het. Maar wanneer je in balans bent, een gevoel van evenwicht in jezelf hebt, dan kun je die chaotische wereld daarbuiten een stuk beter aan. Alsof je in het oog van een orkaan staat, waarbij er buiten heel veel rumoer is en van binnen totale rust en stilte. Vanuit die helderheid kun je dan weer de wereld tegemoet treden. Vanuit je gevoel duidelijke keuzes voor jezelf maken in wat je wel en niet wilt en kunt op dit moment, grenzen aangeven, prioriteiten stellen. En kun je ook weer vanuit je hart contact maken. Dan ben je weer beter in staat er werkelijk te zijn voor de ander, voor je collega’s, voor je studenten.

In hoeverre voel jij je verbonden?
Ik ben benieuwd: Wat betekent verbinding voor jou? Wanneer voel je dat je echt in verbinding bent met jezelf en met de ander? Wat heb je daar voor nodig? In hoeverre voel je je nu verbonden? Wat mist daar nu eventueel in? En hoe zou je daar meer van in je leven kunnen brengen om het gevoel van in verbinding zijn te vergroten?

Download het e-book

Bekijk hoe je in 9 stappen van stress naar meer balans kunt komen.

Je hebt je met succes ingeschreven!